Ponad pół roku i żyję!

Ostatni raz jak tu byłem i pisałem, moim jedynym pragnieniem była śmierć.

Wszystkie osoby które o mnie czytały i mi odpisywały na pingerze - bardzo mi pomogły. Do czasu ^^. Ozdrowienie było chwilowe -

przyszedł dramatyczny okres w moim życiu - i zabrałem się za samobójstwo bez szukania jakiejkolwiek pomocy, czy to tutaj czy

gdziekolwiek indziej. Postanowiłem.

Była zima. Padał śnieg. Jebane tory i ja. Co za gówno? Stać w ciemnym lesie, w przemoczonych butach, w ferie, niedaleko

akademików, z dala od własnego domu.

Nawet "Mama" coś czuła, że jest źle, bardzo źle. Dzień wcześniej zadzwoniła żebym przypadkiem nie zrobił czegoś głupiego.

Najśmieszniejsze jest to, że nic nie wiedziała o całej sytuacji. Kobieca intuicja?...

No nic, trzeba to zrobić. Słaba jednostka do eliminacji... "Pisałem wiersze, wierzyłem w kobiety, miałem jedyną miłość, nie

przeklinałem, byłem grzeczny i uprzejmy". Kurwa.

Wrażliwy chłopak i jego ideały ma dużo gorzej niż niewrażliwy cham żyjący chwilą. Wszystko po chuju...

Ta ruda suka mogła by napisać podręcznik pt. "Jak zniszczyć człowieka". Tak bardzo mnie wkurwiała... Po każdej kłótni po czasie

doprowadziła mnie do takiego stanu, że srałem krwią . Mmmm... Pomimo wszystko bardzo ją kochałem.

"Pierwszy pocałunek" + "Pierwszy raz", cudowna miłość, wiersze, jebane zamki z papieru, kwiatki, pieszczoty, przytulania,

szarmanckie podejście do kobiety, wierność, dobre relacje z rodzinami, WZÓR ZWIĄZKU dla innych par, 4 lata tylu cudownych chwil,

miliony rozmów, stałe przebywanie ze sobą... Po prostu Księżniczka + Rycerz na koniu jak na jakiejś kreskówce. Tylko ta bajka nie

kończy się dobrze.

A tu cipa. Tak skrótowo przebieg dialogu tego dnia jak byłem w lesie:

JA: "Może po tylu latach zasługuję na jakiekolwiek wyjaśnienie dlaczego to koniec? O co chodzi? Nie szanujesz mnie? Nie kochasz

mnie? Co się stało?...!!!"

ONA: "Nie chce mi się, nie mam siły. Ja już tego nie chcę nie rozumiesz? SPIERDALAJ. Nie chce mi się mieć wyrzutów, ja jestem

najważniejsza. NIE MAM ZAMIARU SIĘ NIKIM PRZEJMOWAĆ, ŻYCIE JEST NA TO ZA KRÓTKIE"

JA: "Ale czemu tak brutalnie? Nie potrafię sobie z tym poradzić... Byłaś dla mnie całym światem... Te wszystkie s-słowa nic nie

znaczą? Tyle dla Ciebie poświęciłem..." ... (tu już nie wytrzymałem i się rozpłakałem do słuchawki - nie wiedziała, że mam zamiar

się zabić) ..."JAK MOŻESZ?! KOCHAM CIĘ! BYŁAŚ DLA MNIE SIŁĄ KAŻDEGO DNIA! ZAWSZE W TRUDNYCH CHWILACH MYŚLAŁEM O TOBIE!

DLACZEGO!???? BŁAGAM! JESTEM DLA CIEBIE GÓWNEM?!"

ONA: "Weź się ogarnij, nie potrafisz być bardziej męski w takiej sytuacji?"

TY SUKO! Pomyślałem, Ty jebana kurwo, Ty głupia szmato. Ty , Ty, Ty... Rozłączyłem się i w środku lasu na cały głos:

“KURWAAAAAAA... AAAAA...”

Przewróciłem się na tory, i zawinąłem w kłębek, z niewyobrażalnego bólu w środku. Dlaczego to tak boli, DLACZEGO TO TAK KURWA MNIE

BOLI! O JA PIERDOLE! MOJA DUSZA SIĘ TAK ŚCISKA W ŚRODKU, ŻE LEDWO MOGĘ ODDYCHAĆ, NAWET NIE MOGĘ PŁAKAĆ, TYLKO GŁUCHE piśnięcia

cierpienia wydobywają się z płuc, jak u małego kotka przygnieciony butem, co ledwo łapie oddech.

JA PIERDOLE, nigdy tak nie cierpiałem... Otwarte serce a w nim nóż.

Nie WYTRZYMAM TEGO BÓLU. ZARAZ OSZALEJĘ. MOJA MIŁOŚĆ?! MOJA MIŁOŚĆ?! Muszę się pozbyć tego cierpienia... Muszę?

Jakoś wstałem, zadzwoniłem do niej raz ostatni, może mi powie że jednak...

JA: "Zobacz do czego mnie doprowadziłaś... Jestem na torach czekam na pociąg..."

ONA: "..."

JA: "I co nic mi nie powiesz?"

ONA: "Chcesz żebym cierpiała? Ja naprawdę nic nie czuję, to było miłe ale teraz to dla mnie nic nie znaczy. Nawet nic nie poczułam

jak mówiłam, że to już koniec..."

JA: "Jak możesz być taka spokojna i opanowana!? NORMALNE LUDZKIE WSPÓŁCZUCIE NAKAZUJE SZANOWAĆ INNYCH! CZEMU TAK BRUTALNIE?

CZEMU?"

ONA: "Czy chcesz to zrobić? Super, świetnie zrób, a będzie mi źle przez to całe życie! Jesteś nienormalny, WYPIERDALAJ!"

... biiiiiiii

odłożona słuchawka...

Wypierdalaj, spierdalaj? Nigdy w jej obecności nie powiedziałem żadnego brzydkiego słowa a tu taka salwa z jej strony? W takiej

chwili?

Ona jest człowiekiem????

Jebany pociąg czemu nie jedzie?

Jebać to. Jebać To. Jebać To.

Czuję jak wzburzona krew szumi mi w głowie, strasznie mi słabo...

Wszystkie chwile, przed oczyma:

-Wiersze
-Wspólne wypady
-Pierwszy orgazm z dziewczyną i orgazm dziewczyny ze mną
-Pończoszki ...
-Wspólne rozmowy
-Pierwszy pocałunek
-Sex
-Przytulanie
-Rozwiązywanie problemów
-Zapewnienia... Taaa...
-Tyle poświęconych piw z kumplami... Właściwie odkąd z nią byłem praktycznie zero piw... A jak jedno gdzieś w gości nawet to

pretensje...

Za dużo, to dla mnie za dużo... Cóż nie mogę tu pół nocy czekać na pociąg bo oszaleję! Emocje, miłość, nienawiść, ból,

wspomnienia.

Wbiegam na jakąś drużkę w lesie, wysoko nade mną świecą gwiazdy. Pełnia.

Cisza...

Szumiący las, mroźne powietrze. Ściągam skórzany pas.

Oplatam go na szyi.

Widzę w oddali posępne drzewo, z solidnymi gałęziami. Jestem rozbity.

Zaraz skończę czuć ból. Adrenalina, ekscytacja i strach. Jestem zdecydowany.

Podchodzę do drzewa, chcę na nie wejść, wypatrzyłem miejsce gdzie mogę zaczepić pas...

Nagle...
Szelest w krzakach.

-O ja pierdole.

Warczenie...

-O kurwa?!

Coś zaczyna szczekać.

-Jebany!

Ściągam szybko pas, i odganiam tego wilczura.

Biorę gałąź, rzucam w niego, on trochę się odsuwa... Panicznie uciekam. Zostawił mnie dopiero jak "dobiegliśmy" w pobliże

domostw...

To coś znaczy?

Wróciłem, wypiłem pół litra przed naszymi zdjęciami, wyszedłem pobiegać do miasta, zadzwoniłem po kolegę i doprawiłem się

piwami...

Chodziłem na kacu moralnym z miesiąc...

I moje całe życie uległo zmianie ))

Dzisiaj na to spoglądam z przymrożeniem oka. Jaki ja byłem naiwny. Jaki słaby. Gardzę tamtym sobą. Jestem najlepszym przykładem na

to jak jedna noc z przed kilku miesięcy może odmienić człowieka.

Myślałem nad tym bardzo wiele. Za dużo.

Jak rozmawiam z ludźmi i im radzę, dają mi z 30 lat...

Dzisiaj odnalazłem równowagę. Czuję spełnienie i głębię życia. Odnalazłem harmonię w chaosie. Znam swoje miejsce w tym bezkresie.

Podniosłem się, zobaczyłem odpowiedzi na wszystkie pytania. Moja emocjonalność romantyka opadła. Zostało piękno wrażliwości.

Dopiero teraz jestem gotowy na miłość. Tylko czy warto niszczyć moją wewnętrzną harmonię? ^^

Ta duchowa tragedia i próba była mi potrzebna, żeby odnaleźć się w życiu ^^.

W przyszłych wpisach filozoficzne "pierdolenie"

Amen.